Konie kabardyńskie i achał.
Konie kabardyńskie (Kabardinskije łoszadi). Radziecka rasa koni wszechstronnie użytkowych hodowana na terenach północnego Kaukazu, powstała na podłożu koni mongolskich przekrzyżowanych karabachami, arabami i końmi perskimi. Od XVIII wieku hodowana w czystości, ostatnio z dolewem pełnej krwi angielskiej. Konie zahartowane w chowie tabunowym, mocne, wytrwałe, odporne, przystosowane do terenów wyżynnych. Poddawane próbom wyścigowym. Konie mają maść gniadą, przeważnie w ciemnych odcieniach bez odmian. Średnia wysokość w kłębie klaczy 149,5 cm, ogierów 152,7 cm; konie z udziałem krwi angielskiej są większe.
Konie achał — tekiuskie (Achal-tekinskije loszadi). Konie z najstarszej na świecie rasy wierzchowych o bardzo wysokim stopniu szlachetności i charakterystycznym pokroju. Są to konie bardzo lekkie, smukłe, wysokonożne o bardzo cienkiej skórze pokrytej delikatną krótką sierścią. Owłosienie grzywy i ogona bardzo skąpe. Wymiary ogierów: wysokość w kłębie 154,4 cm, obwód klatki piersiowej 167,0 cm, obwód nadpęcia 19,0 cm. U klaczy odpowiednio: 152,3, 165,6, 18,5 cm. Konie mają maść gniadą, bułaną, kasztanowatą z charakterystycznym złotym odcieniem. Żywy stęp i harmonijny galop, kłus mniej wydatny. Konie te poddawane są próbom wyścigowym w galopie.